Wanneer ga je voor een diagnose ASS

Voor volwassen mensen is deze stap een hele grote stap.

Vooral omdat ze net door compensatie veel van hun autisme kenmerken kunnen compenseren en dus zijn ‘vergeten’ dat ze anders zijn dan andere.

Meestal weten de meeste volwassenen met autisme wel dat ze ‘anders’ zijn, maar wat is anders met een groot arsenaal compensatie strategieën en trucjes die zo eigen zijn gemaakt dat het lijkt dat ze in hun eigenheid zitten.

Veel volwassenen gaan voor een diagnose als ze een autistic burn out hebben gekregen, of dat ze moeilijk genezen na een griepje of zo, dan geeft de mind aan dat het te veel is geworden en dan geeft het lichaam aan dat het te veel is geweest.

Maar heel dikwijls zien we ook een diagnose bij de ouders komen als de kinderen een diagnose hebben gekregen!

Wanneer jij als ouder opmerkt dat het gedrag en de uitingen van uw kind toch anders zijn dan bij andere kinderen dan valt het meestal ook op bij de ouders, meestal heeft de partner dat dan als eerste in de gaten…

Ohhh maar dit en dat bij mijn kind herken ik ook bij mezelf en of bij mijn partner!Ja daar ga je dan hé!

Als ze aan mij vragen wanneer het nodig is om voor een diagnose te gaan bij kinderen en volwassenen is mijn persoonlijke stelregel meestal – als je er van afziet – als het kind er vanaf ziet – (hoe gelukkig je bent zeg ik er ook wel eens bij, maar dat is een vage waarneming, wanneer ben je niet gelukkig meer?…)

Het afzien, dat hoor je meestal als je met iemand praat. Ik wil dit niet, ik kan daar niet tegen, het maakt me ziek, ik kan het niet volhouden…

Dat dus, dan kan je wel eens iemand tegen komen die zegt – het zijn temperamentvolle kinderen, je bent misschien wel hooggevoelig? …

Het afzien van je mentale stress geeft altijd ook lichamelijke stress, dat is ook afzien dat niet meteen gaat gelinkt worden aan – ik zie af door een autisme spectrum -.misschien heb je super veel geluk gehad en heb je iemand voor je – of je ouders – gekregen die kennis van zaken had en die het effectief heeft uitgesproken;‘ ik denk dat je wel eens autisme kan hebben’ ik heb hier informatie over autisme. je kan altijd eens contact opnemen met een diagnose centrum.

Goed ik dwaal af, even concreet.

Voor een diagnose gaan is op zichzelf al een heel proces. Je doet er wel een aantal maanden over. Er zijn verschillende innerlijke en praktische stappen die je daarvoor hebt gezet.de innerlijke stappen zijn meestal

  • hoe komst het dat ik anders ben? = bewustwording
  • ben ik dan zo anders? wat doe ik dan anders? = herkenning
  • ik doe en ben anders dan andere, wat is het dan waarom ik anders ben? = herkenning en aanvaarding

de laatste stap is niet zo een éénvoudige stap …de praktische stappen zijn ook niet zo vanzelfsprekend

  • een diagnose centrum kiezen door advies van specialisten
  • meestal op een wachtlijst staan
  • het eerste gesprek met een psychiater
  • de eerste reeks testen
  • de tweede reeks testen
  • de derde reeks testen
  • de psycholoog gesprekken
  • het conclusie gesprek

*bij kinderen verloopt dit proces anders

Voor je een diagnose hebt van het autisme spectrum is een reis, een proces dat toch de nodige aandacht vraagt.

Achteraf is er natuurlijk nog een innerlijk proces dat aandacht vraagt. Een diagnose gaat je innerlijk toch veranderen!

Natuurlijk zo een reis heeft ook een prijskaartje waar de overheid niet altijd in tussenkomt.

Persoonlijk zijn wij – getest bij privé instellingen die een zeer goed team hadden en op aanraden van X aantal specialisten. Dat kost een duid.

Nu als je als volwassenen voor een diagnose gaat om diverse redenen is het toch belangrijk om in je achterhoofd te houden – dat je een diagnose alleen maar belangrijk is als je het zelf wenst te ondergaan en het te weten – om in je voorhoofd de vrijheid en je welzijnskwaliteit voor ogen te houden.

Ik wil het nu wel eens weten!is altijd een goede motivator en een goeie intentie.

Graag wens ik ook te benadrukken dat een diagnose wel degelijk deuren opent naar psychologische en logistieke hulpverlening.

Een diagnose heeft altijd een waarde en is dikwijls wel een meerwaarde voor het menselijk welzijn van de persoon in kwestie maar ook voor het gezin waarin je leeft en de omgeving waarin je functioneert.

Ja kan als je een diagnose hebt echt wel meer aan zelfzorg, zowel psychische als logistieke zelfzorg gaat erop vooruit.

Dus;

“het begint allemaal bij het begin, met de eerste voorzichtige stap”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s